Radosne oczekiwanie

Od kilku dni trwa kalendarzowa zima, nawet aura za oknem zmieniała się ze słonecznej ciepłej jesieni na dość ponury zamglony krajobraz. Czy to był jeden z powodów, że czas oczekiwania na święta wypełniły prace nad dekoracjami domów? Na pewno jest to czas kiedy ludzie mieli mniej pracy na roli i spędzali go na wspólnych spotkaniach, rozmowach. Przygotowywali również dekoracje świąteczne z papieru, słomy, orzechów i opłatków (szklane bombki były dla większości ludzi niedostępne).

Jedną z moich ulubionych dekoracji bożonarodzeniowych i unikalną dla tej części Europy jest podłaźnik (podłaźniczka, wiecha, jutka). Była to dekoracja na planie koła, wykonana z kawałeczków słomy, kolorowych bibułek i dekoracji zrobionych z opłatków. Wykonanie tej dekoracji planowano odpowiednio wcześniej, nie można było jej kupić w supermarkecie tuż przed świętami. Praca nad dekoracjami była twórcza i kreatywna chociaż nikt nie znał takich określeń. W ubiegłym roku zrobiłam coś na wzór tradycyjnego podłaźnika - na okrągłym stelażu zawisły różne ozdoby i bombki. Jakiś aniołek, gwiazdka z papieru.

Mam wielki sentyment do przedmiotów, które są prezentem lub pamiątką od kogoś. Do takich przedmiotów należą bombki, które kiedyś wisiały na choince w domu rodzinnym. Dziś nie są już takie ładne i błyszczące, brokat odpadł z nich dawno temu. Ale na tradycyjnej dekoracji zawieszonej w prostym drewnianym domu znalazły swoje miejsce. A ja patrząc na nie przypominam sobie różne świąteczne obrazy, zapachy, smaki. Być może znowu zrobię jakieś tradycyjne papierowe ozdoby. Rozłożę kolorowe bibuły i błyszczące koraliki, a może namaluję jakiś zimowy pejzaż jaki mam w pamięci?

Zima może mieć bardzo kolorową i radosną stronę, długie zimowe wieczory można spędzić kreatywnie, twórczo. Spróbujecie?

Czytaj więcej »

Popatrz moimi oczami

Kiedy pisałam post o sztuce patrzenia opowiadałam o moich wizytach w galeriach czy muzeach, gdzie lubię przysiąść na chwilę zamyślenia się. A dzisiaj chciałabym zaproponować każdemu uważnemu czytelnikowi ćwiczenie patrzenia. Niech tematem będzie najbliższe otoczenie, pokój, biurko, ściana. 
Usiądź wygodnie, niech wokół zapanuje cisza. Wyłącz telewizor, radio, spróbuj ignorować dźwięki zza okna czy ściany. Uspokój oddech, postaraj się nie myśleć o tych wszystkich sprawach, które dziś się wydarzyły albo wydarzą się jutro. 

Ciii…..

A teraz zacznij się rozglądać. Patrz na wszystkie przedmioty wokół jakbyś widział je po raz pierwszy w życiu. Dlaczego znalazły tu swoje miejsce? Jakie emocje przywołują? Do kogo mogły należeć wcześniej? Czy ten stary drewniany krzyż na ścianie  jest rodzinną pamiątką, a może wspomnieniem jakiejś ważnej chwili w życiu?

Na jednej ze ścian stoi duża przeszklona szafa pełna książek. Nie są dokładnie poukładane, jakby ktoś je przestawiał co jakiś czas. Książki branżowe mogą wskazywać jaki zawód wykonuje właściciel, grube albumy sztuki, trochę beletrystyki, jakieś czasopisma. Niektóre okładki podniszczone zębem czasu, z innych wystają zakładki. W szafie stoi również kilka bibelotów, kolorowe pudełka z tajemniczą zawartością, jakaś pocztówka, notes.

Obok szafy z książkami stoi fotel przykryty kolorowym kocem, stolik z niewielką paterą. Na stoliku kilka książek, ołówek, notes. Z kilku książek wystają żółte karteczki, zaznaczają różne miejsca, na notesie kilka zapisanych linijek, jakieś daty, godziny. Ktoś tu siada, czyta, notuje, planuje spotkania, zapisuje ważne i nieważne myśli.

To jedno z ćwiczeń uważnego przyglądania się światu, swojemu życiu. Kiedy próbujesz przyglądać się znanym miejscom, takim jak dom, pokój jakbyś to robił po raz pierwszy, uczysz się nabierać dystansu. To takie kreatywne ćwiczenie wyobraźni, uczenie się nabieranie dystansu. I na takie ćwiczenie zapraszam na moich warsztatach. Do zobaczenia.

Fot.: Joanna Bielenda

Czytaj więcej »

Czas na patrzenie

Kiedy jestem w jakimś muzeum albo galerii, szukam takiej małej ławeczki, na której mogę usiąść i patrzeć. Przede wszystkim patrzę na obrazy, dzieła sztuki. Przyglądam się kompozycji, szukam detali, szczegółów, próbuję odgadnąć historię, którą chce mi opowiedzieć artysta. Widzę ślady pędzla, kierunek kładzenia farby, widzę budowanie kształtów obrazu światłem i cieniem. Często zabieram ze sobą przewodnik-album, żeby porównać reprodukcję z oryginałem. Czytam opisy, komentarze wystaw jakie oglądam, lubię znać biografie a przynajmniej elementy życiorysów artystów.

Ale równie ciekawe jest dla mnie przyglądanie się innym ludziom, a dokładniej przyglądanie się jak oglądają, zwiedzają miejsce do którego kupili, czasem dość drogi, bilet. Jedni podchodzą blisko, odchodzą na kilka kroków, przekręcają głowę, czytają opisy. Kiwają znacząco głowami, robią mądre miny, czasem komentują, wracają do jakiegoś eksponatu. Inni biegają chaotycznie z aparatem w ręku, robią sobie zdjęcia i biegną dalej.

Zawsze niezmiernie mnie kusi zapytać jednych i drugich o ich wrażenia. Który obraz, rzeźba czy obiekt artystyczny najbardziej ich zaciekawił. A może coś ich wzruszyło, dlaczego? Jakie mają skojarzenia? Czy za zwykłym „podoba/nie podoba mi się” coś szczególnie zapamiętają? Czy będą chcieli zobaczyć podobne dzieła, czy poszukają innych dzieł danego artysty?

Żeby zrozumieć sztukę trzeba się trochę poświęcić. Znaleźć w sobie dość energii żeby się zatrzymać, popatrzeć w skupieniu, spróbować zapamiętać myśli, emocje jakie pojawiają się w naszej głowie.

Tak. Namawiam Was dzisiaj do skupienia się na patrzeniu. Tak naprawdę nie dotyczy to tylko sztuki. Sami decydujemy czy będziemy uważnie przyglądać się mijanym sprawom, ludziom, czy zrobimy szybką fotkę i pobiegniemy dalej.

A ja zapraszam Was na kreatywne warsztaty patrzenia i widzenia sztuki. Sztuki w galeriach i sztuki codziennego życia.

Wszystkich zainteresowanych moimi zajęciami proszę o kontakt mailowy

monotypiadb@gmail.com

Czytaj więcej »

Malarstwo intuicyjne

Wakacje, wakacje…

No niestety, kiedy będziecie czytać ten wpis, ja już grzecznie pójdę do pracy. Pewnie minie kilka dni zanim złapię zwykły rytm, ale cieszę się, że udało mi się odpocząć. A wiecie w jakim momencie wiem, że odpoczęłam? Kiedy nie wiem jaki jest dzień tygodnia, data itd. Na szczęście Asia upomina się o kolejny wpis, czyli jest nowy tydzień :)

Ale najlepsze jest to, że trafiłam na kolejne osoby, które mają podobne do moich poglądy na twórczość. To niesamowite uczucie znaleźć potwierdzenie swoich przeczuć. Czas zrealizować cykl kreatywnych warsztatów! Będę Was zachęcać do podejmowania twórczych wyzwań. Może zaczniemy już teraz od wakacyjnych wspomnień. Ja mam garść muszelek, kilka patyków i kamieni.  Zobaczymy co z tego wyjdzie. A póki co, zachęcam do czytania i oglądania malarstwa intuicyjnego - np. TUTAJ 

Jestem zafascynowana Florą Bowley i z przyjemnością oglądam jej radość tworzenia.

Dokładnie tak powstają moje monotypie. Intuicyjnie. Kiedy zaczynam tworzyć swoje obrazy nie mam precyzyjnego planu co powstanie. Pozwalam się ponieść barwnym plamom, zapachom farb, strukturze papieru...

Bardzo często oprócz pędzli czy szpachelek używam różnych innych przedmiotów i swoich palców. Lubię patrzeć na ślady farb odbijanych na papierze czy płótnie - kiedy wszystko wyschnie decyduję co dalej. Nie ważne jest jakie powstają obrazy, a dokładnie, nie to jest najważniejsze. Będę przekonywać Was do poczucia radości swobodnego tworzenia. Otwierania się na intuicję i kreatywność. 

A na koniec mogę polecić blog, na który trafiłam przypadkiem, ale kiedy zaczęłam czytać poczułam, że nie był to przypadek! :)
http://kreatologia.com

Czytaj więcej »

Przedmioty sentymentalne

Dzisiaj przyznam się do kolejnej mojej słabości: jestem zbieraczem! Przywiązuję się do przedmiotów i mam w domu strasznie dużo „przydasiów”. Ale oprócz rzeczy mniej lub bardziej nieprzydatnych, zatrzymuję przedmioty o jakimś szczególnym znaczeniu, albo takie, które są świadectwem jakiejś historii. Pewnie nikogo nie zaskoczę informacją, że mam  w domu mnóstwo przedmiotów, które mają dla mnie sentymentalne znaczenie. Pomimo upływu czasu i różnych zmian wystroju moje domy wypełniają różne pamiątki.

Jednym z takich przedmiotów jest szczególna grafika, a dokładnie 3 grafiki, czyli tryptyk. Kiedy zostałam jej posiadaczem oprawiłam ją w antyramę i umieściłam na ścianie w swojej pracowni. Mam ją zwykle gdzieś w zasięgu oczu i od wielu lat jest dla mnie zagadką i inspiracją. Już nie pamiętam czy rozmawiałam z autorem o tym, co przedstawia. Ja widzę twarze, przedmioty i sylwetki dwóch postaci. Postacie to kobieta i mężczyzna. Kompozycja linii, kropek i plam zamknięta cieniutką ramką. Po wielu latach przeczytałam tekst, który jest na drugiej stronie. Historia nabrała innego wymiaru, chociaż nadal jest dla mnie tajemnicza i ciekawa. Bo ta grafika to –zaproszenie na ślub moich znajomych. Obydwoje są bardzo blisko związani ze sztuką, chociaż sami nie nazywają siebie artystami. Jeśli są jakieś pary, których nie można sobie wyobrazić z inną „druga połową” - jest to jedna z takich par. 

Ale nie jest to blog o związkach, więc wracam do sztuki. Właściwie do przedmiotów, które mając funkcję użytkową, mogą być również dziełem sztuki. Kiedyś nie było co tego wątpliwości. Wystarczy pierwszy przykład z brzegu - plakaty teatralne i filmowe - szczególnie polskie z lat 60 XX wieku, są rozpoznawalne i cenione na całym świecie. Studenci sztuki nadal uczą się z nich zasad kompozycji, operowania środkami wyrazu plastycznego, itd.

Więcej na temat plakatu możecie poczytać na przykład tutaj – PLAKAT POLSKI

Czytaj więcej »

Grypa

Dzisiaj niestety poległam z grypą w łóżku. Ciężko wtedy zebrać myśli, głowa zdaje się pękać, a kości bolą nawet przy oddychaniu. I w takich chwilach przypominają mi się artyści, których twórczość inspirowana była chorobą.

Czasem była to choroba ciała jak u Fridy Kahlo, która znaczną cześć życia była przykuta do łóżka. A ja mam przed oczami obraz znany z wielu reprodukcji „Krzyk” autorstwa Edvarda Muncha. Możecie przeczytać wiele opisów i interpretacji tego obrazu, a właściwie obrazów ponieważ Munch namalował 4 wersje obrazu.

Dlatego pozwólcie, że ja skupię się na emocji jaką ten obraz przedstawia. Nieokreślona postać trzyma się za głowę w dziwnie wygiętej pozycji ciała i krzyczy. Wiemy to po otwartych ustach postaci na pierwszym planie, powyginane linie tła obrazu i zestawienie kolorystyczne wprowadzają nastrój niepokoju. Krzyk jest raczej mało lubianą ekspresją-nie raz widzieliście rodziców nerwowo próbujących uspokoić krzyk dziecka. Wstydzimy się kiedy w nagłych emocjach nakrzyczymy na kogoś. Czujemy się źle kiedy ktoś krzyczy na nas. A jednocześnie jest to ekspresja, dzięki której można ostrzec kogoś przed niebezpieczeństwem. Bardzo dużo mówi się o negatywnych skutkach przewlekłego stresu, tłumieniu w sobie emocji.

Krzyk, wyrzucenie z siebie strachu, bólu czy bezsilności, może mieć terapeutyczny wpływ na nasze zdrowie. Oczywiście nie polecam krzyku na codzienne kłopoty i trudności. Ale zdecydowanie polecam wyrażanie swoich uczuć również krzykiem. Taki głęboki oddech, napięcie przepony i wyrzucenie z siebie tego co nas przytłacza. Oczywiście miejcie na uwadze gdzie i przy kim krzyczycie. A może spróbujecie takiego arteterapeutycznego ćwiczenia i namalujecie obraz oddający podobnie ekspresję jak „Krzyk” Muncha? 
Polecam, może być ciekawa i pouczająca zabawa.

Czytaj więcej »

Wzorki na ścianach

Czy znasz osobiście jakiegoś twórcę/artystę? A może sam/a nim jesteś? Kogo uważasz za artystę? Co musi się zdarzyć, żebyś o sobie myślał/a artysta? Tak, ja też się nad tym czasem zastanawiam. Pewnie nieraz spotykacie się z poglądem, że artysta to ktoś sławny, wielki poprzez swoje epokowe dzieła i pewnie bogaty. A ja czasem kokietując mówię, że artystą był Leonardo Da Vinci czy Matejko, a ja tylko lubię malować. Ale wiecie co, powiem to tylko Wam, ja bardzo często jestem artystą w tym co robię, tworzę, maluję. Bo to nie jest jakiś stan ciągły, nie daj Boże zawód - ARTYSTA.

Są różni szaleńcy, zakompleksieni geniusze czy współcześni celebryci. Mówią o sobie dużo, często i głośno, chociaż niekoniecznie mądrze. Tak było i pewnie będzie. Ale ja chcę Was dzisiaj zaprosić do dyskusji (marzę o tym, żebyśmy zaczęli się konstruktywnie „kłócić” na tym moim blogu). Moim zdaniem artyści żyją obok nas - czasem to my sami, a czasem to nasza sąsiadka, sąsiad, którzy robią rzeczy nieprzeciętne, wymagające planów, analizowania problemu, itd. Poszukujemy rozwiązań, wyciągamy wnioski z popełnionych błędów, realizujemy czasem mocno abstrakcyjne plany, tylko po to, żeby otaczająca nas rzeczywistość, przedmioty codziennego użytku, były nie tylko użyteczne, ale też miłe dla oka. Czasem w tych działaniach ważne jest również to, żeby było inaczej niż u wszystkich naokoło, tak bardziej „po naszemu”.

Jednym z takich działań jest sztuka praktycznie już zapomniana. Jeśli się mylę, to bardzo proszę o informację - kto z Was na ścianach swojego pokoju, domu, posiada wzorki malowane wałkiem? Ha! Jeśli ktoś z pokolenia moich dzieci przypadkiem czyta ten wpis, spieszę wyjaśnić: kiedyś, kochani, nie było komputerów, drukarek i fototapet. Praktycznie każdy przedmiot, maszynę czy narzędzie trzeba było wykonać własnoręcznie i od podstaw. Ale za to dokładnie, tak jak dzisiaj, co jakiś czas trzeba było odświeżyć ściany domów, mieszkań, pomieszczeń w jakich przebywamy. Przy otwartych paleniskach i piecach kaflowych, właściwie co roku, a przynajmniej z okazji ślubu, chrzcin albo przyjazdu dawno niewidzianej rodziny z USA (no po prostu sadza i kurz osiadały na ścianach), robiło się sprzątanie i malowanie. A że ściany były lekko przykurzone po każdej zimie, bardzo popularne stały się wałki.

Wałki drewniane, zawinięte w mięciutką warstewkę gumy, wyposażone w wygodną w użyciu rączkę. A każdy z wałków zostawiał na ścianie inny, kontrastowy do podłoża, wzorek. Kontrastowy dzięki użytej farbie (kontrastującej z powierzchnią ściany), inny ponieważ jakiś inny rzemieślnik wykonał wałek, którego używał malarz. Ten malarz pokojowy, taki który wiedział jak używać wałka o szerokości ok. 14,5-15 centymetrów na ścianie o szerokości ok. 4 metrów. Czyli musiał na tej jednej ścianie (w pokoju mamy ich cztery) wykonać około 28 pociągnięć wałkiem i jakoś „zgubić” kilka centymetrów, które zostawały. Banalne? Proste? Tak! 

Dosłownie kilka minut temu skończyłam katalogowanie skarbów, które przyniosła mi moja sympatyczna sąsiadka. Jakiś czas temu wspomniałam, że chętnie przygarnę stare wałki do malowania wzorków na ścianach. Pamiętam takie wzorki z domu dziadków na wsi. Mam takie wzorki w starej części domu, w którym teraz mieszkam. Mam też kilka wałków, którymi kiedyś ozdabiano ściany domów w mojej miejscowości.

Zrobiłam odbitki, frotage i zdjęcia. Spisałam nieliczne inicjały rzemieślników, którzy się nimi posługiwali. Mam plan na warsztaty kreatywne/artystyczne, których będą motywem przewodnim. Ale dzisiaj chcę zostawić jakiś ślad - zapisać w pamięci, zaznaczyć w historii rzemieślników, którzy tworzyli sztukę użytkową, wpływali na estetykę otoczenia.

W czasie kiedy wykonywali swoje rzemiosło, pracowali, tworzyli, nie było przestrzeni na takie rozważania. Dzisiaj, kiedy patrzę na mniej lub bardziej zniszczone artefakty tamtego świata, zastanawiam się jak zachować pamięć o rzemiosłach, twórcach - artystach? Przecież te kawałki poszarpanej gumy, rozpadające się efekty twórczego niepokoju wiejskiego artysty, to kawał historii. Ci ludzie byli bardzo pomysłowi i kreatywni w swoim rzemiośle. Mieli konkretne zadanie do wykonania - pomalować ściany kolejnego domu. Czy ich inspiracją były polne kwiaty, a może wzory na świętych obrazach? Nie wiem, ale kiedy oglądam te stare wałki do ścian widzę wzory geometryczne, jakieś kompozycje kresek i kropek. Inne wałki mają wyraźny kwiatowy motyw. Ktoś musiał to zaprojektować, rozplanować na powierzchni wałka, wyobrazić sobie jak będzie wyglądał wzór na dużej powierzchni, itd.

Kiedy zapytacie artystę, który tworzy swoje dzieła w drewnie, kamieniu czy na płótnie, powie Wam dokładnie to samo. Każdy twórca musi najpierw pomyśleć, rozrysować sobie szkic, zaplanować kolejność prac, zdecydować o wyborze materiałów, narzędzi, itd. Możemy dyskutować czy rzemieślnik jest artystą. Ja uważam, że tak - po prostu, artyści są wśród nas, nawet jeśli uważamy ich za dziwaków, wariatów albo, po prostu, zwykłych rzemieślników.

A teraz ruszcie się! Zaglądnijcie do piwnic, na strych albo do zapomnianego garażu dziadka. Tam nadal mogą być zapomniane świadectwa niesamowitej pomysłowości, twórczych talentów albo codziennej kreatywności naszych bliskich.

Napiszcie o Waszych przeżyciach, odkryciach, czekam niecierpliwie…

Fot.: Pinterest.com

Czytaj więcej »

Moja słabość

Dzisiaj przyznam się do jednej z moich słabości… totalnie mylę kierunki świata - wschód, zachód, prawo, lewo. Mój artystyczny mózg robi mi małe psikusy, prawo czy lewo - jest mu wszystko jedno. Czasem jest tylko śmiesznie, a czasem strasznie, ale nigdy nie jest nudno. Kiedy jest śmiesznie, to na przykład zupełnie nieoczekiwanie znajduję jakąś wspaniałą przyrodniczą scenerię na słonecznej polanie w środku lasu. Nie szkodzi, że nie za bardzo wiem jak wrócić do zaparkowanego gdzieś samochodu, nie ma zasięgu nowoczesnych wynalazków typu „gps” i google mapy - po prostu jest pięknie. Ale z tej mojej słabości wynikają czasem niezapomniane sytuacje.

Byłam kiedyś na dość egzotycznej wycieczce w Egipcie (najbardziej egzotyczne było przebywanie w kajucie statku wycieczkowego wielkości małej łazienki w bloku). Jednym z przystanków w podróży była noc w pobliżu Luksoru i zwiedzanie zabytków następnego dnia. Luksor, jak wiele miast z historią sięgającą wielu stuleci, to miasto kontrastów, starożytnych zabytków, muzułmańskich zwyczajów i niesamowitych zapachów. Wieczorem temperatura powietrza robi się na tyle znośna, że można udać się na spacer. Miejscowa ludność (oraz turyści z wycieczkowych statków) wysypują się z rozgrzanych budynków, miasto zaczyna swoje nocne życie. Idąc uliczkami Luksoru można poczuć rytm tego miasta - kafejki, restauracje, place są wypełnione ludźmi, rodzinami, które wychodzą na gwarne ulice spotkać sąsiadów, znajomych i dzieciakami bawiącymi się na trawnikach i placach. Całe rodziny biesiadują na trawie, jedzą, rozmawiają, spędzają wspólnie czas. Każdy mijany sklepik, restauracja ma swoje zapachy, kolory, dźwięki. Kiedyś zorientowałam się, że bardziej zapamiętuję zapachy niż obrazy z miejsc w których byłam. 

Ale zaczęłam ten post od mojego problemu z orientacją w przestrzeni.

Zwykle jeśli skręcimy dwa razy w prawo, i w prawo, to wychodzimy z powrotem w miejscu gdzie już byliśmy. Do dzisiaj nie mam pojęcia jak to się stało, ale dziwnym trafem, podczas wieczornego spaceru, nagle zrobiło się troszkę nieswojo, nie żeby od razu niebezpiecznie. Ale właśnie skręcając w prawo i w prawo z rozświetlonej, rozkrzyczanej ulicy znalazłam się w takiej troszkę mało jasnej, a właściwie całkiem ciemnej uliczce, z mocno uzbrojonym ochroniarzem banku i całkiem sporą liczbą ulicznych barów i ich klientów w bardzo mało europejskich ubraniach i raczej płci męskiej. Oj mądra opatrzności, przypomniało mi się, że mam przy sobie wizytówkę statku, który był moim chwilowym domem. I kiedy tylko pojawiła się na horyzoncie sylwetka taksówki, szybko machnęłam ręką i pokazałam tę wizytówkę. Kierowca, gdy spojrzał na nazwę statku, aż krzyknął w zupełnie niezrozumiałym dla mnie języku i ruszył dosyć szybko w zupełnie innym kierunku niż się spodziewałam! No masz, czyli nie dość, że się zgubiłam, to jeszcze szłam w złym kierunku. Późna pora, biała kobieta w obcym kulturowo i językowo kraju. No dobra, miałam stracha, ale do dziś się do tego nie przyznałam.

Na szczęście taksówkarze na każdym końcu świata mają wyczulony wzrok na błąkających się turystów. A ja mam nawyk zabierania ze sobą ulotek, reklamówek i wizytówek miejsc, które zwiedzam albo w których mieszkam. Mój brak orientacji w terenie ma swoją dobrą stronę. Kiedy wiem, że nie mam na kogo liczyć (bo jestem gdzieś sama albo może być problem z „dogadaniem” się) jestem bardziej uważna. Idąc, zwiedzając nowe miejsce, zapamiętuję jakieś charakterystyczne budynki, detale, liczę uliczki, które mijam, rozglądam się za wysokimi elementami krajobrazu, które mogą mi wskazać kierunek itd.

Nawet jeśli nie macie, jak ja, problemu z poruszaniem się, a właściwie z gubieniem się, polecam Wam pewną zabawę.

Bardzo często jeździmy, chodzimy tymi samymi drogami codziennie, ale nie zwracamy uwagi na otoczenie. Spróbujcie popatrzeć na miejscowość, w której mieszkacie  jak turysta, który jest tutaj pierwszy raz. Zobaczcie jakie są wokoło budynki, dekoracje architektoniczne. Jakie są charakterystyczne punkty, ile mijacie ulic w drodze do/z pracy. Co chcielibyście pokazać innym w swojej miejscowości, z czego jesteście dumni? Co jest wizytówką, a co może należałoby zmienić?
A Luxor polecam, wart jest trudów zwiedzania - tylko jeśli macie klaustrofobię wybierzcie troszkę większą kabinę na statku.

Fot. podroze.se.pl

Czytaj więcej »

Arteterapia na co dzień

Miałam dziś bardzo trudny czas - stres sięgający zawału serca i armagedon przez kilka godzin. Do tego zwykłe obowiązki, jakaś pilna poczta, telefon w bardzo ważnej sprawie a także miłe rozmowy przy kawie. Jakaś nikomu niepotrzebna, bardzo pilna ankieta do zrobienia, kolejne pismo do ważnego pana w niecierpiącej zwłoki sprawie. No po prostu poniedziałek jakich wiele za mną i jeszcze przede mną (mam nadzieję).

Kiedyś pisałam, że jednym z moich sposobów na trudne myśli, stres, jest jazda na rowerze. Ale jak na razie roweru w pracy nie mam, mam za to arteterapię. To moje hobby, pasja i jeden z obowiązków zawodowych. Przesympatyczni uczestnicy zajęć, włączyli się w proces twórczy czyli stworzenie „artystycznej książki”. Fantastyczna zabawa! Mieliśmy do dyspozycji kartki tej samej wielkości, farbki wodne i własne palce jako narzędzie pracy. Nie dlatego, że nie miałam przygotowanych pędzli. Dlatego, że czasami potrzebujemy się troszkę pobrudzić.

Przypomnijcie sobie kiedy ostatnio malowaliście palcami? Kiedy mogliście poczuć temperaturę wody? Czuliście szorstkość papieru? Fakturę farby? Potraficie powiedzieć jaka różnica w fakturze jest pomiędzy kolorem żółtym a fioletowym? A ile różnych plam można namalować opuszkiem palca? Takich pytań może być wiele, a uwierzcie mi, malowanie palcami jest świetne! Pracowałyśmy nad swoimi obrazkami, kartkami książki, w ciszy i skupieniu. Rytm pracy był spokojny i przerywany tylko koniecznością wytarcia palców z kolejnych kolorów lub odłożeniem na bok gotowej pracy.

I to jest taka chwila, kiedy cała reszta świata nas nie obchodzi! Jestem ja, moja wyobraźnia, moje ręce, kartka papieru i farba. Maluję, piszę, tworzę swoją opowieść, historię, a w głowie pojawiają się kolejne obrazy, na kartce zostają ślady moich palców. A kiedy widzę, że palce są zmęczone, a dzieci więcej czasu oglądają swoje dzieła niż malują kolejne obrazki, proszę żaby spróbowali opowiedzieć swoje książki. Tylko dobrowolnie i bez oceniania, każda historia jest dobra i ciekawa. Czasami pierwszą historią jest moja „artystyczna książka”, dzisiaj o lodach owocowych, które tworzą tęczowy ocean.

Przykłady realizacji z książki W. Karolaka "Książka artystyczna w arteterapii"

Arteterapia to bardzo szerokie pojęcie, chodzi o to, żeby wyrazić siebie, swoje uczucia, pokazać jakaś inną stronę siebie, której nie umiemy inaczej wyrazić, czasem obraz jest lepszy niż słowa. Nie ważne ile czasu zajmują takie zajęcia, nawet pisanie o tym jest dla mnie czasem na zatrzymanie się, zastanowienie, uważność. Na wsłuchanie się w siebie, rytm serca, oddech.

Jutro kolejny dzień, jakieś ważne ankiety, pisma, zastawienia. Dam radę! W końcu to "tylko" praca, a po drodze wspaniali kreatywni ludzie, szczere i otwarte dzieciaki i kolejny etap uczenia się bycia „tu i teraz”.

Czytaj więcej »

Żeby mi się chciało tak, jak mi się nie chce!

Kiedy siadam do pisania kolejnego postu, zwykle mam jakiś plan w głowie albo jakąś notatkę i po paru chwilach tekst jest gotowy. 
Ale są takie dni jak dzisiaj, kiedy nie mam żadnego pomysłu. Czytam poprzednie wpisy, przeglądam zdjęcia i najchętniej poszłabym na spacer albo dokończyła czytać książkę. Znacie to, prawda? Nie ma znaczenia na czym polega zadanie, każdemu zdarzają się chwile kiedy zrobimy wszystko, tylko nie to, co w danym momencie ma etykietkę: „pilne/ważne/do zrobienia”. Szukamy wtedy wymówek, odkładamy na potem, itd. Pewnie każdy z Was ma inną metodę radzenia sobie z tym dziwnym rozdwojeniem jaźni, kiedy wiem, że nikt za mnie tego nie zrobi, ale jakoś tak „kręcę się” wokół tematu. 

Jedną z moich metod jest jazda na rowerze. Nazywam to przewietrzaniem głowy. Potrzebuję oczywiście roweru, trochę przestrzeni, bycia tylko ze sobą i czasu na poukładanie wszystkich myśli. Kiedyś przyszło mi do głowy, żeby w pracy był taki służbowy rower - jeśli komuś brakuje energii czy pomysłu na wykonanie zadania, robi sobie obowiązkową rundę wokół budynku. 
Inną metodą, która sprawdza się kiedy jazda na rowerze jest niemożliwa, jest mapka myśli/skojarzeń. W centrum kartki wpisuję zadanie i szukam wszystkich możliwych skojarzeń z tematem. Rozpisuję możliwe rozwiązania, mniej lub bardziej realne, czasami wypisuje osoby, które mogą mi pomóc. Być może wydaje się Wam to czasochłonne, ale przecież i tak nie robiłam tego co powinnam, prawda? 

Jeśli chcecie poczytać więcej o tym zjawisku, to może TUTAJ

A ja jestem ciekawa jakie macie sposoby na odkładanie rzeczy do zrobienia na potem, na pewno każdy ma swoje metody i mogłaby być ciekawa dyskusja - może przy ognisku, kiełbaskach i sztalugach...

Czytaj więcej »

Sztuka w kuchni

Kochani odliczam już dni do warsztatów w Biskupicach! To taki bardzo twórczy czas kiedy planuję co będziemy robić, kupuję farby i pędzle, robię odpowiednie miejsce w ogrodzie...

Zapisuję kreatywne pomysły, rozwieszam plakaty, czytam o technikach plastycznych i zabawach rozwijających wyobraźnię. Twórczo i intensywnie. A ponieważ oprócz warsztatów kreatywnych mam inne obowiązki, ćwiczę sztukę organizowania czasu, żeby go jak najlepiej wykorzystać. Aż mnie korci zrobić z tego osobny wpis, może kiedyś napiszę Wam post pt. „Jak ogarnąć bardzo ważne sprawy i nie zwariować?!” :)

Ale dzisiaj chciałam powiedzieć wszystkim niedowiarkom, że kreatywnym i twórczym można być również w codziennych obowiązkach. Od pewnego czasu codziennie przygotowuję sobie domowe jedzenie do pracy. Taki całodzienny catering w drodze, czyli II śniadanie, lunch, deserek i małe co nieco na potem. W piekarniku znalazły się zapiekanka z makaronu i aromatyczna wołowinka, na sałatkę ugotowała się cieciorka i jaja od szczęśliwej kury u sąsiada. Ale do tego wymyśliłam sobie naleśniki na wodzie (od dawna nie mam mleka w lodówce, bo nie używam). Na małej patelni dusiły się owoce w occie jabłkowym z odrobiną miodu. W misce czekał puszysty serek ze skórką cytryny dla aromatu. Niestety, moje wodne naleśniki nie chciały się usmażyć! Smak tego czegoś co zbierałam z patelni też był taki… wodnisty?! Płatki owsiane, tak! Do całej wodnistej mazi dodałam płatków owsianych. Owsiano-wodną masę włożyłam do kokilek, przełożyłam owocami i serkiem. Piekarnik cały czas był włączony, serek radośnie rozpłynął się z płatkami, płatki zapiekły na rumiano a owocki, nie wiem, ale pewnie też będą pyszne w takim towarzystwie. I co? Można? Oczywiście! To jest kreatywność na co dzień, dla każdego!

Lubię ten dreszczyk emocji kiedy maluję, tworzę i osiągam jakiś zaplanowany efekt. To zapominanie o całym świecie i zanurzanie się tylko i wyłącznie w proces twórczy. A twórczość to również rozwiązywanie pojawiających się problemów technicznych, organizacyjnych. Ale na to potrzebuję czasu, miejsca i spokoju.

Na bycie twórczym mogę sobie jednak pozwolić również w innych sytuacjach, np. przy gotowaniu! Pamiętam jak dawno temu zobaczyłam przygotowanie dania w kuchni molekularnej. Pieczołowite komponowanie składników potrawy na talerzu. Artysta kucharz komponował swoje danie podobnie jak artysta komponujący plamy barwne na płaszczyźnie materializując powstałą w głowie ideę. Sama też lubię ten moment, kiedy patrzę na zapasy w lodówce i wymyślam menu. Jemy, gotujemy coś codziennie, czasem jest to sztuka mięsa a czasem jest to Sztuka w kuchni!

Zachęcam, bądźcie kreatywni! A jeśli zechcecie być kreatywni razem ze mną, przyjedźcie na warsztaty!

Wszystkich zainteresowanych moimi zajęciami proszę o kontakt mailowy

monotypiadb@gmail.com

Więcej o warsztatach w Biskupicach można przeczytać TUTAJ

Dojazd do Biskupic z Tarnowa TUTAJ

Dojazd do Biskupic z Krakowa TUTAJ

Czytaj więcej »

Refleksje na temat uważności

Kochani moi, już za chwilę czekam na Was na warsztatach w Biskupicach. Poniżej posta znajdują się mapki dojazdu z Tarnowa i Krakowa, tak dla orientacji w przestrzeni :)

Jak pisałam tydzień temu, brałam udział w Projekcie Uważność, Katarzyny Bruzdy Lecyk w Iluminatorni – link do tekstu TUTAJ

O samym projekcie możecie przeczytać i zobaczyć w sieci bardzo dużo ciekawego materiału. Również moją refleksję na temat uważności. Może nie każdy mi uwierzy, ale takie wspólne akcje, poznawanie innych ludzi, wspólne działanie w określonym celu dużo nas mogą nauczyć. Dowiadujemy się czegoś o innych, ale również o sobie. Każdy ma określone poglądy, mentalność, poczucie humoru. Uważne przyglądanie się wzajemnym relacjom i reakcjom na siebie nawzajem, są kopalnią wiedzy o człowieku. Zupełnie nieoczekiwanie spotykamy kogoś z kim okazuje się być nam po drodze. I dlatego dziś chciałabym napisać trochę o mojej drugiej połowie. Nie, nie to co myślicie :) Sprawy prywatne niech takimi pozostaną :)

Moja druga połowa w sieci czyli Joasia. Jest niesamowitą dziewczyną, która czasami sprowadza mnie na ziemię w moich artystycznych wizjach. Ponieważ przeczytała chyba cały Internet, a przynajmniej tę część dotyczącą pisania bloga – podpowiada mi jak, i o czym mogę czy powinnam napisać. Jest pierwszą czytelniczką moich postów, ponieważ jest też moją administratorką. Na warsztatach w Jaworkach była moją prawą ręką i głową – myślała o różnych sprawach, które mnie, artystycznej duszy, gdzieś uciekają. Asia jest ciepłą i empatyczną osobą. Chodzi po górach i robi niesamowite fotografie. Gdyby nie doping Joasi, nie byłoby mojego bloga ani warsztatów kreatywnych. 

Dziękuję Asiu!

Mam nadzieję, że kiedyś spotkacie Joasię na tatrzańskich szlakach, a już w czerwcu możecie ją poznać na warsztatach w Biskupicach, gdzie będzie jednym z instruktorów. 

Ja już się nie mogę doczekać!

Więcej informacji o warsztatach TUTAJ

Czytaj więcej »

Artystyczne ćwiczenia kreatywne

Dzisiaj mam dla Was prezent!

Jak można przeczytać na moim blogu jestem artystą - maluję, tworzę obrazy. Ale jestem również arteterapeutą. Pokazuję jak, za pomocą sztuki, można zmieniać swój nastrój.  O terapeutycznym wpływie muzyki z pewnością słyszeliście. Koncert muzyki klasycznej może być przeżyciem metafizycznym, po którym czujemy się jakbyśmy przenieśli się do innego świata. Sztuka teatralna potrafi na długo wprawić nas w dobry humor. Ale nie zawsze mamy czas pójść do teatru czy na koncert. Chcę pokazać Wam jak, bez znacznych nakładów czasu czy pieniędzy, można wpływać na swoje samopoczucie. Nie jest ważne, czy mamy chwilowy kryzys, czy coś się nie układa po naszej myśli. Codzienne sprawy, życie przynoszą nam różne negatywne emocje. Nie zawsze mamy na nie wpływ, na to co nas spotyka. Ale możemy wpływać na atmosferę i nastrój jaki nas otacza. Jest to bardzo proste ćwiczenie arteterapeutyczne. Wszystkie potrzebne materiały macie w zasięgu ręki: kartka, kolorowe czasopismo, klej, nożyczki i pisaki.

Artystyczne ćwiczenia kreatywne.

Ćwiczenie 1  
„Opowiedz mi historię”

Bierzemy fragment zdjęcia np. z czasopisma i naklejamy na kartkę.

Zadanie polega na „dokończeniu”, wymyśleniu historii postaci znajdującej się na kartce.

Zabawa może skończyć się na etapie samego rysunku (obrazka), ale możemy rozbudować ją o kolejny element.

Opowiedz mi historię: kim jest osoba na obrazku? Jaki ma zawód? Czym się zajmuje? Czy znasz jej imię? Jest sama czy z kimś jeszcze? Jaki ma humor? Dlaczego? Co będzie robić za chwilę? Itd.

Ćwiczenie 2
"Narysuj, namaluj uczucia" 
Piszemy na kartce różne uczucia, które na co dzień nam towarzyszą. Zadanie polega na ich graficznej interpretacji. Może to być tylko zbiór plam i kolorów jakie przychodzą nam na myśl, ale mogą to być konkretne wyobrażenia. 
Miłej zabawy!

Oczywiście każde ćwiczenie można modyfikować w zależności od własnych potrzeb - to już zależy tylko od Waszej pomysłowości!

Czytaj więcej »