Rozmodleni ateiści

Czy musi się zapalić wielka katedra żeby ludzie zatrzymali się i zaczęli się modlić?

Nie, nie napiszę dziś o Katedrze Notre Dame - dość jest informacji we wszystkich możliwych mediach. Chociaż jestem mocno wstrząśnięta pożarem tak wspaniałego zabytku, który oparł się rewolucjom, wojnom i różnym historycznym zawieruchom. Kiedy słucham relacji z Francji przychodzi mi do głowy taka myśl: czy trzeba tak strasznego pożaru żeby ateiści zaczęli się modlić? Francuzi z wielkim przejęciem patrzyli na płonącą katedrę, a przecież od wielu lat pozwalają na niszczenie wielu zabytkowych kościołów! Jeśli zamieniają je w galerie, restauracje  czy domy mieszkalne, aż tak bardzo mnie to nie złości. Każdy ma prawo robić ze swoja własnością to, co uważa za właściwe. Ale kiedy piękne średniowieczne kościoły znikają z mapy Europy bezpowrotnie, a w ich miejsce powstają świątynie zupełnie innego kultu, to już jestem strasznie wkurzona. A najgorsza jest bezsilność, podobnie jak widok płonącej katedry, bezsilność wobec żywiołu. Świadomość nieuchronności destrukcji jaka się dokonuje i nic nie możemy z tym zrobić. Jedyna dobra strona tego wydarzenia to dyskusja o dziedzictwie kulturowym Europy, znaczeniu takich obiektów jak Katedra Notre Dame. Każda katastrofa budzi w narodach refleksję nad współodpowiedzialnością za świat jaki zostawimy po sobie.

Zdzisław Beksiński 1983 "Katedra"

Jeśli, tak jak ja, zastanawiacie się nad takimi symbolicznymi wydarzeniami, a wrażliwość skłania do refleksji - zapraszam na Plenerową Akademię Sztuki.

Fot.: paris10.pl

Czytaj więcej »

Niedziela Palmowa

W krakowskim Muzeum Narodowym znajduje się obraz jednego z wielu polskich artystów, którego nie powstydziłoby się żadne światowe muzeum. Można śmiało powiedzieć, że Kazimierz Sichulski był obywatelem Europy.

Studiował w Krakowie, Wiedniu, Monachium, Dreźnie, Florencji i Paryżu. Był profesorem Państwowej Szkoły Przemysłowej we Lwowie, Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Niesamowicie inspirujące było dla mnie spotkanie z tym artystą w tym właśnie obrazie - Niedziela Palmowa-tryptyk. Niedawno brałam udział w powstawaniu tradycyjnej plamy wielkanocnej z papierowych kwiatów i bukszpanu. Ciekawy projekt i spotkanie w szczególnym gronie. Ale pamiętam, że kiedy zobaczyłam ten obraz i dzieci z wierzbową gałązką z „kotkami”, pomyślałam sobie, że tak to powinno wyglądać. W naszym klimacie kapryśnej aury palmy są raczej rośliną egzotyczną, a te gałązki zawsze pojawiają się jako jedne z pierwszych zwiastunów wiosny. Nawet pod lekkim mrozem pomalutku dojrzewają w brązowych kokonikach, żeby jak tylko słońce mocniej zaświeci wystrzelić puszystością białych kuleczek.

Kiedyś dziadek Stanisław był specjalistą od wyszukiwania najładniejszych gałązek i przynoszenia ich do starego wazonu. Teraz sama robię takie wiosenne bukiety, zwiastuny nowego czasu, odradzania się przyrody i cieplejszych dni. Kiedy zaczynam wychodzić na dłuższe spacery zadzieram głowę do góry, wystawiam buzię do słońca. Lubię wiosnę! Te dzieciaki na obrazie chyba też, chociaż dla nich pewnie kojarzyła się z początkiem prac w gospodarstwie i raczej intensywnym czasem siewu, pasienia  zwierząt itd. Ale pewnie też z cieplejszym domem, końcem monotonni zimowych wieczorów.

Niesamowite jest jak artysta uchwycił tą chwilę nadziei, radości, zadumy. W dzisiejszym zabieganym, zestresowanym świecie, zachęcam Was do takiej prostej zadumy nad pięknym obrazem, szukania małych radości z wizyty kogoś bliskiego, z promieni słońca na twarzy. Czasem kiedy słyszę żale na brak pieniędzy, nowego samochodu czy domu, myślę sobie jacy jesteśmy szczęśliwi mając ciepłe ubranie, pełną lodówkę i zdrowe ręce. Tak naprawdę do szczęścia potrzeba mi niewiele - uświadamiam to sobie w różnych momentach swojego życia. Chętnie opowiem Wam o moim szukaniu równowagi pomiędzy „być” a „mieć”.

Fot.: Kazimierz Sichulski "Niedziela palmowa (tryptyk)"
www.pinakoteka.zascianek.pl/Sichulski/Index.htm

Czytaj więcej »

Andy Warhol

Co wspólnego ma zupa pomidorowa z komputerem Amiga 1000 (dziś już jako eksponat w muzeum techniki) albo mydło z serigrafią? Okazuje się, że bardzo dużo, jeśli tylko połączymy je z postacią współczesnego artysty, ikoną popkultury, prekursorem nowych zjawisk w różnych dziedzinach sztuki. Andy Warhol, bo o nim mowa, wymyślił nową jakość tworzenia i sprzedawania sztuki, robienia zamieszania wokół swoich dzieł i własnej osoby. Pewnie kojarzycie plakaty z puszką zupy pomidorowej - sztandarowe dzieło Warhola, a w niejednym domu wisi plakat Marilyn Monroe, w kolejnej reprodukcji na bazie stworzonej przez niego w wielu wersjach. Mam wrażenie, że dopiero teraz, kiedy również Europę opanowała powszechna konsumpcja, tysiące sklepów sprzedających marzenia o byciu pięknym i bogatym, można lepiej zrozumieć Warhola.

Był dzieckiem imigrantów z Europy, miał szczęście urodzić się w Ameryce, kraju wielkich możliwości i wolnego rynku. Bez ideologii, oceniania, wolność robienia tego co chcesz -„Amerykański sen” rozumiany jako wolność wyboru, poglądów, sposobu życia, podejmowania ryzyka. W Ameryce „robić swoje” ma znacznie szerszy kontekst - możesz być kim chcesz, sam o sobie decydujesz - możesz być biedny albo bogaty, możesz być prezydentem albo szukać złota na prerii - wolny rynek dotyczy przede wszystkim pomysłów na życie. Andy Warhol doskonale to rozumiał i wykorzystał słabości amerykanów i możliwości swobodnego tworzenia kolejnych firm, projektów, idei.

"Wspaniałe w tym kraju jest to, że Ameryka zaczęła tę tradycję, w której najbogatsi konsumenci kupują zasadniczo te same rzeczy co najbiedniejsi. Możesz oglądać telewizję i zobaczyć Coca-Colę i wiesz, że prezydent pije Colę, Liz Taylor pije Colę i pomyśl, że ty też możesz pić Colę. Cola to Cola i za żadną sumę pieniędzy nie kupisz lepszej Coli od tej jaką pije bezdomny na rogu. Wszystkie Cole są takie same i wszystkie Cole są dobre. Liz Taylor to wie, prezydent to wie, bezdomny to wie i ty to wiesz."   Andy Warhol

Zaczynał jako grafik, rysownik, autor reklam, ale bardzo szybko zaczął tworzyć swoją legendę - manipulował informacjami o sobie, zmodyfikował łemkowskie nazwisko na bardziej amerykańskie, zmieniał datę urodzenia, przeniósł sztukę pop-artu - przypisuje mu się wymyślenie tego nurtu w sztuce (naprawdę wymyślili go angielscy artyści w latach 80-tych, XX wieku). Portretował największe gwiazdy popkultury, stawał się jedną z nich sprytnie kreując swój wizerunek. Z bardzo prostej i dostępnej grafikowi techniki - serigrafii zrobił dzieło sztuki powielając w kolejnych kontrastowych portretach Brigitte Bardot, Marilyn Monroe czy Elwisa Presleya. Potem były przedmioty codziennego użytku - zupa pomidorowa w puszce, która była w jego codziennym menu, wizerunki dolarów, Coca Coli.

Wykorzystywał legendy, idoli popkultury tworząc własną historię. Kreował się na ekscentrycznego samotnika, ale angażował się w działalność społeczną. Jego twórczość obejmowała takie dziedziny sztuki jak malarstwo, projektowanie, tworzenie kolejnych firm. Założył snobistyczne czasopismo, wymyślał filmy, artystyczne performance.

Jakiś czas temu zupełnie przypadkiem odkryłam, że mogę poczuć, zobaczyć dzieła Warhola całkiem blisko, nie wydając mnóstwa pieniędzy na wycieczkę do Nowego Jorku!

Polecam serdecznie wypad na Słowację, do małej miejscowości Medzilaborce. Znajduje się tam jedyna w swoim rodzaju galeria-muzeum poświęcona właśnie Warholowi.

Muzeum powstało dzięki pomysłowi brata Andy Warhola, w małej słowackiej miejscowości z której pochodzili ich przodkowie. Możemy tam zobaczyć stare rodzinne fotografie, dokumenty, rodzinne pamiątki. Oczywiście są też prace artysty, niektóre prezentowane tylko w tym muzeum. Ale nie jest to miejsce zakurzonych eksponatów! Są tam organizowane artystyczne akcje, konkursy, a także badania w dziedzinie teorii sztuk plastycznych.

Byłam tam jakiś czas temu i wybieram się ponownie. To kolejne miejsce, w którym czuję się dziwnie dobrze, jakbym była w dobrze znanej przestrzeni, wśród „swoich” klimatów. I prywatnie uwielbiam zupę pomidorową, chociaż niekoniecznie z puszki!



Fot.: news.artnet.com

Czytaj więcej »

Wiatrołomy i sztuka natury

Postanowiłam dziś napisać o jeszcze jednej mojej pasji. Mieszkając blisko natury zaczęłam dostrzegać różne jej aspekty. Jakiś czas temu miasto zaczęło mi dokuczać swoim hałasem, smrodem setek samochodów i bezimiennością mijanych na ulicy ludzi. Kiedy codziennie wracam do domu mijam pola uprawne, obserwuję rosnące zboża, zieleniejącą się trawę i umykające wzdłuż miedzy zające. Zmiany pór roku to różne prace w polu, sprzątanie na podwórkach i wokół domów. Wiosna zawsze ma ten optymistyczny wymiar czekania na „nowe”. Mijam też pościnane drzewa, bo urosły za duże, śmiecą liśćmi, stoją za blisko wjazdu itd., a wczesna wiosna to dobry czas na ścinkę. I niezmiennie robi mi się smutno na widok powalonych konarów akacji, wierzb, jesionów. Zastanawiam się co stanie z żółtymi plastrami akacji o głęboko karbowanej korze, z pniem wierzby o spróchniałym wnętrzu, ze smukłym jesionem, który niejednemu podmuchowi wiatru się oparł. Pewnie jak większość ścinanych drzew skończą jako opał w kominkach i piecach. Kiedy chodzę po lesie lubię dotykać kory drzew, wdychać zapach lasu, słuchać szumu wiatru w gałęziach. Zastanawiam się co mogły w swoim stuletnim życiu „widzieć” czy „słyszeć”. Zadzieram głowę do góry żeby dostrzec świegoczące w koronach drzewa ptaki i próbuję sobie wyobrazić jak daleko sięgają korzenie tych drzew.

Z kilku takich skazanych na wycinkę drzew mam piękne deski, niektórymi obdarowałam przyjaciół inne zostawiłam dla siebie. Zobaczcie, czyż nie są piękne?!

Fot.: Beata Duda

Czytaj więcej »

Herbata i woda do płukania pędzli

Dawno temu, zupełnie przypadkiem, trafiłam na tekst, który opowiadał o zapominaniu się w działaniu twórczym. Ogólnie chodziło o to, że działalność angażująca mózg i ręce, powodująca głębokie zaangażowanie całej naszej osobowości, może być niesamowicie twórcza, kreatywna. Takie oderwanie się od rzeczywistości jest też niesamowicie odprężające i rozwijające. Przy takim angażującym działaniu zapominasz o całym świecie - nie pamiętasz o codziennych obowiązkach, włączonym praniu, gotującej się zupie. Nie słyszysz dźwięków, nie czujesz temperatury otoczenia, nie odczuwasz pragnienia ani głodu, nie masz świadomości upływającego czasu. Taki stan pełnego zaangażowania w to, co robisz.
Najłatwiej zrozumieć to na przykładzie muzyki - czasem może być to koncert, na który kupisz bilety kilka tygodni wcześniej, albo trafisz w sieci na muzykę, która określa doskonale twój obecny stan ducha, twoje myśli, lęki, pragnienia. Odpływasz, czasem łzy same lecą po policzkach, a czasem uśmiechasz się do wspomnień. Odrywasz się od ciała, unosisz się nad ziemią, jesteś tylko emocją, radością, smutkiem, bólem…

Czasem zazdroszczę ludziom, którzy tak bardzo są praktyczni i osadzeni w realnym świecie, że kompletnie nie rozumieją o czym mówię. Ja takie stany „nadwrażliwości” mam niemal codziennie - wystarczy ciepły powiew wiatru, słońce prosto w oczy, „płonące” niebo na horyzoncie, jakaś piosenka w radiu budząca wspomnienia…

Regularnie siedząc w pracowni, albo tylko przy biurku nad jakimś obrazem, podskakiwałam pod sufit na dźwięk telefonu czy głosu któregoś z domowników (mamo! bo ona się na mnie patrzy!, mamo! jak napisać rozprawkę?).

Zaczęłam wreszcie rozumieć dlaczego mało który z wielkich historycznych artystów był kobietą, albo chwalił się udanym życiem rodzinnym. No naprawdę nie da rady być przykładną matką (szczególnie matką Polką), gotować zdrowe obiadki, prasować pieluszki, (tak, kiedyś były takie szmacianie, tetrowe, wielokrotnego użytku, ekologiczne), chodzić z dziećmi do parku codziennie i ładnie wyglądać od 6 rano. I być żoną, synową, córką, koleżanką, studentką, współlokatorką, sąsiadką, matką, kochanką i kto tam wie kim jeszcze. Zawsze w mini spódnicy, z zadbanymi dłońmi, naturalnym makijażem i na szpilkach. Słuchać dobrych rad ciotek, teściowej, doświadczonych koleżanek, które wiedzą lepiej.
Ale halo, ziemia! Ja też mam coś do powiedzenia. Wiem jak chcę wychować moje dzieci. Wiem jaką chcę być matką. A poza tym maluję, tworzę, jestem artystą! Zarywam noce, bo przyśnił mi się obraz i za nic nie chce wyjść taki sam spod mojej ręki. Czytam, słucham, mam swoje zdanie na temat najnowszych trendów sztuki! Chodzę na wernisaże, oglądam wystawy, mogę nawet zaciągnąć kredyt, żeby zobaczyć twórczość Fridy Kahlo w Berlinie! Jestem wrażliwa na zjawiska w przyrodzie, na ludzi, ich emocje i świat jaki nas otacza! I uwielbiam chodzić we flanelowej męskiej koszuli i rozwalających się klapkach. Latem lubię mój prysznic pod jesionem i ziemniaki prosto z ogniska. Ale moje proste, codzienne życie nie zmienia faktu, że rozumiem malarstwo Picassa, chciałabym zamieszkać w ogrodzie Mehoffera, pić absynt z Chagallem, albo trzymać w rękach pędzle obok Pana Wyspiańskiego...

Uwielbiam stany pełnego zatracenia się w malowaniu, tworzeniu.

Lubię zapachy, faktury farb jakich używam. Mogę godzinami mieszać kolory, szukać sposobu na przeniesienie na papier, płótno swoich emocji, wrażeń. Czasem mam wrażenie, że odblokowują się kolejne poziomy myśli. Jakaś linia, plama, nagle zaczyna sama wychodzić spod ręki. Często jednocześnie maluję kilka obrazów, rozkładam je wokół siebie, przyglądam się i zastanawiam. Zapominam o całym świecie i jest mi z tym dobrze! Żadnych powinności, budzików, pośpiechu.

Ale spokojnie, w poniedziałek pojadę grzecznie do pracy i zrobię co do mnie należy. Podpiszę bilans roczny, uzgodnimy salda, zaplanujemy wydatki i inne bardzo ważne sprawy.  Tyle i aż, tyle.

A teraz mam w ręce pędzle, namoczyłam farby, ustawiłam sztalugi. W uszach i głowie mam dźwięki, emocje, wrażenia. Słucham dobrej, emocjonalnej muzyki. Przygotowałam różne szkice, podmalunki. Ostatnio fascynują mnie portrety, twarze, oczy, nosy, usta. Rysuję, szkicuję na większych i mniejszych formatach.

Powtarzam na moich warsztatach, że ważne jest samo działanie, ale niekoniecznie efekt końcowy.

Co chcesz namalować, wyrzeźbić? Jaki ślad we wszechświecie zostawić? Chcesz poczuć więź z innymi, którzy myślą, czują, tak samo jak ty? A może chcesz przez chwilę  poczuć się bardzo ważną osobą? Artystą! Masz do tego prawo. Masz do tego przestrzeń. W swojej wyobraźni. W muzyce której słuchasz, w obrazach jakie oglądasz. W każdym oddechu, każdej filiżance wypitej kawy. Albo na warsztatach ze mną. Całkiem realnie, namacalnie. W określonym miejscu, czasie i przestrzeni.

Szukam obrazów naśladujących moje emocje. Kiedy skończę dzisiejszy szkic - oko, nos, twarz - wypiję trochę białego wina, będę czuła, że zrobiłam coś dla siebie. Po prostu, nawet jeśli rano przemaluję ten obraz na zupełni inny. To są moje emocje, moja wrażliwość. A kiedy zatracam się w malowani, wyklejaniu czy wycinaniu, zdarza mi się prawie pić wodę z pędzli a pędzle płukać w herbacie w roztargnieniu. A było i tak, że napiłam się wody przygotowanej dla kwiatków, ale to zupełnie inna historia :))

Wszystkich zainteresowanych moimi zajęciami proszę o kontakt mailowy

monotypiadb@gmail.com

Czytaj więcej »

Emocje i zwichnięta noga

Zastanawiacie się czasem nad różnymi emocjami, które są w naszym życiu? Ja bardzo często, emocje są dla mnie czymś tak oczywistym jak oddychanie. I, podobnie jak z oddechem, czasem muszę sobie uświadomić dlaczego sobie z czymś nie radzę. 
Brakuje mi oddechu jak przy długim podejściu pod coraz bardziej stromą górę. Emocje czasami są tak intensywne jak wysiłek ponad miarę. Bardzo długo nie umiałam przyznać się do słabości. Powiedzieć głośno i wyraźnie, że nie dam rady, nie mam siły, nie umiem. Kiedyś nawet zwichnęłam sobie staw kolanowy (do dziś nie pozwala mi o tym zapomnieć), żeby tylko udowodnić, że dam sobie radę...

Była zresztą podobna pora roku, tak na przełomie lutego i marca, Wysokie Tatry gdzieś po słowackiej stronie, całkiem nieźle przygotowany stok narciarski, wtedy luksusowy wyciąg z krzesełkami, jakieś 5-6 stopni na minus i fantastyczne wiosenne słońce. To nic, że od bardzo niedawna w ogóle umiałam stać na tych nartach, to nic, że inni mieli czas na naukę na mniejszych górach kilka lat wcześniej - przecież nie będę gorsza, dam radę! Strach wejść na wyciąg narciarski, strach wyjechać na górę, ale nie ma czasu na zastanawianie się. Szybko, już zjedź! Co tak stoisz?! Nie zatrzymuj się na stoku! Inni już też chcą zjechać! Nogi sztywnieją, narty jadą tam gdzie chcą, nie ważne, no już!!! Nie rób obciachu!!! Co ludzie pomyślą?! A tu skały na wierzchu, słonko świeci w oczy, lód, błoto i kamienie. Narty stawiają opór, „technika” nie pomaga, ktoś popycha, inny zajeżdża drogę. Halo! Ludzie! Ale ja przyjechałam tu na urlop, na odpoczynek?! 

Nagle, trach! Kolano! Mamo jak bardzo boli! Złamałam, zwichnęłam?! Ból trudny do opisania. Brak oddechu, sztywność nogi, zimno gorąco, słabo i wstyd….  Dobra mina, nie, nie, nie czekajcie na mnie, dam radę, tyko podziwiam widoki. 
Nie dam rady, nie zjadę na dół, trasa na 7-8 minut wydaje się długa na kilometry. Booli!!! Hej Beata, jedziemy? Pytanie bez odpowiedzi, pytający już tylko szurnął nartami, bo już, zaraz trzeba znowu jechać na górę (i tak naprawdę pytającego nie obchodzi jak się czujesz). Macham ręką, nie chcę pomocy, dam radę nie pierwszy raz, łykam łzy i zsuwam się na bezpieczną część stoku. Odpinam narty, rozpinam buty, niemal czołgam się do pokoju. Jest źle, nie znam się na medycynie, ale dwa razy większe kolano niż zwykle nie wróży nic dobrego. Boli, mam jakieś mazidła, bandaże, proszki przeciwbólowe. Ok, znieczulona chemią dam radę, jest impreza, interesujące towarzystwo, tylko o jeżdżeniu na nartach mogę zapomnieć, przynajmniej w tym sezonie. Narty to nie koniec świata.

Ale spokojnie, pamiętam, że to jest miejsce w którym piszę o sztuce i kreatywności.

Czy można mówić o sztuce w oderwaniu od emocji, uczuć, wrażeń?! (można,  tylko to będzie kompletnie bez sensu). 
Codziennie jadąc do pracy, ok. 40 km, mam czas na takie dywagacje, rozmyślania. Kiedy jesteś w jakimś określonym miejscu, możesz skupić się na zadaniu jakie masz do wykonania: praca, odpoczynek, tradycja, obowiązek. Albo skupić się byciu TU i TERAZ. Czy odpoczywanie na urlopie musi być pod dyktando? Dobrze posłuchać przewodnika, który opowiada ciekawe rzeczy, fajnie gdy w grupie jest ktoś, kto napędza aktywność. Ale czy ma to jakieś znaczenie ile razy zjechałam z tej góry? No nie, nie dla mnie. Za to pamiętam niesamowite widoki na ośnieżone Tatry, promienie słońca na nosie, skrzypienie śniegu pod nogami. Nawet to zwichnięcie kolana miało o tyle dobrą stronę, że mogłam spokojnie poczytać książkę w schronisku. Odkryłam też nowość wtedy na stoku, narty pożyczone od kolegi, idealne dla mnie – „snowblady”. Bardzo krótkie narty, na których mogłam zjechać pomimo bolącego kolana.

Kiedy widzę zabieganych ludzi w sklepie, na ulicy, mam ochotę krzyknąć: „zatrzymaj się, zobacz, poczuj, posmakuj!”. Życie jest cholernie krótkie, a dzisiejsze bardzo ważne sprawy, jurto mogą mieć zupełnie inny wymiar. Ważne jest życie jako takie. Czasem trudno przerwać spiralę powinności i różnych wymuszaczy. Ale to od nas samych zależy jak bardzo damy sobie zrobić krzywdę spełniając oczekiwania innych. Czasem dopiero zwichnięta noga, albo złamane serce powodują, że zatrzymujemy się i zaczynamy żyć „teraz”.

A „tu i teraz” jest myślą przewodnią warsztatów artystycznych na jakie Was zapraszam. Zapraszam Was do rozmowy o emocjach, o podejmowanych pod wpływem emocji decyzjach. Zapraszam Was do rozmowy o tym, jak kreatywnie zamienić negatywne emocje na twórczą ekspresję w miłej, akceptującej atmosferze. Zapraszam Was do Plenerowej Akademii Sztuki. 
Wiosenne słońce już się rozkręca :)

Wszystkich zainteresowanych moimi zajęciami proszę o kontakt mailowy

monotypiadb@gmail.com

Czytaj więcej »

Skończ jak zaczęłaś! - czyli dlaczego nie maluję na zamówienie

Pisałam już o technicznej stronie bloga, a dziś napiszę Wam jak to jest z malowaniem. Albo z niemalowaniem.

Od pewnego czasu maluję obrazy na szkle. Jest to o tyle trudne, że nie da się „zamalować” poprzedniej wersji. Kiedy maluje na płótnie, albo na papierze, kolejne warstwy powstają „od dołu do góry”. Czyli każda nieudana próba (kreska, plama), może być zamalowana kolejną warstwą obrazu. Niestety, jeśli maluję na szkle, jest troszkę inaczej. Czyli odwrotnie. Każda kreska, kropka, plama namalowana na początku jest pierwszym planem obrazu. Najpierw dosyć dużo czasu poświęcam na dokładne odtłuszczenie powierzchni szyby, na której będę malować (farby nie lubią konkurencji czyli np. śladów palców na których jest troszkę tłuszczu). Następnie, odpowiednim narzędziem, nanoszę kontury przyszłego obrazu. Czasami jest to farba nanoszona pędzlem, a jeśli chcę tylko zaznaczyć kontury postaci jest to pisak do gładkich powierzchni (pozwala na kreślenie bardzo cienkich linii). Każdy z kolejnych opisywanych etapów wymaga czasu na „schnięcie”- inaczej „zamazuje” się nie wiadomo kiedy.

Kolejny krok to zaznaczenie wszystkich cieni na twarzach, fałdach ubrań, horyzontu i dalszego planu. Znowu czekanie na wyschnięcie naniesionej farby. Teraz czas na nałożenie większych płaszczyzn, mocniejszych akcentów. Ale po raz kolejny odwracam moją szybę i oglądam obraz z właściwej strony. No nie! Znowu źle położyłam kontury! Za bardzo namieszałam na większych płaszczyznach! Ok, bez paniki - biorę nożyk, skalpel, cokolwiek ostrego i delikatnie zdrapuję źle namalowane fragmenty. Miękką szmatką, pędzlem zgarniam na zewnątrz kolorowy pył a serce boli, że tyle farby się zmarnowało, ale trudno. Oglądam pod różnymi kątami, ścieram pojedyncze pyłki. Jest dobrze, zaczynam malować, już kilka plam, kilka pociągnięć pędzlem. Nie, tego nie da się uratować! Zdrapuję cały prawie ukończony obraz. Zdrapuję wszystkie ślady farby i kolejny raz myję dokładnie szybę, ani śladu kilku godzin pracy.
Jestem smutna i mam poczucie klęski. Ale nie pokażę nikomu obrazu, który mnie nie będzie się podobał. Którego sama nie chciałabym oglądać na co dzień. Koniec, kropka.

Nie jestem perfekcjonistką, mam bałagan w torebce, nie mówiąc o szafie. Ale mam wyobrażenie moich obrazów, nawet jeśli niektóre zostaną tylko na etapie projektów. Teraz mam na warsztacie cztery, dwa właśnie zdrapałam, dokładnie zmyłam resztki farb z szyb na których powstają. Idę malować, od nowa, jeszcze raz, kolejny raz. Kiedyś już wspominałam o ćwiczeniu cierpliwości przy malowaniu. Czasem pomiędzy niektórymi obrazami mija wiele czasu. Z zazdrością oglądam perfekcyjnie dokładne rysunki innych artystów. Gdy skończę obraz i jestem z niego zadowolona, kiedy słyszę pozytywną opinię widzów - jest uczucie nie do opisania. My artyści jesteśmy bardziej wrażliwi, wyczuleni na słowa krytyki. Ale tak naprawdę, każdy bez względu na to co robi lubi pochwałę i podziw dla swojej pracy, prawda? 

Zapraszam Was na dyskusję o uczeniu się cierpliwości, potrzebie bycia docenianym, najlepiej w pięknych okolicznościach przyrody. 

Wszystkich zainteresowanych moimi zajęciami proszę o kontakt mailowy

monotypiadb@gmail.com

Czytaj więcej »

Matematyka i sztuka

Jedną z moich pasji artystycznych jest poszukiwanie różnych technik plastycznych, albo sprawdzanie jak można uzyskać określony efekt. Od pewnego czasu chodził za mną pomysł wykorzystania zjawiska grawitacji w malarstwie. Jest to dużo prostsze niż może się wydawać. Wystarczy przygotować farby, blejtram albo karton i coś, na czym można zawiesić pojemnik z farbą. No i oczywiście trochę miejsca, które można zachlapać farbami.

Ja wykorzystuję trójnóg, który rozstawiam na trawie i nie martwiąc się o bałagan zaczynam swoje malowanie. Wykorzystując zjawisko zwane matematycznym wahadłem, tworzę abstrakcyjne obrazy. Może ktoś powie, że to przecież banalne wykorzystanie grawitacji. Pojemnik z farbą zawieszony na sznurku po wprawieniu w ruch wykonuje koliste ruchy, dążąc do zatrzymania się w pionie. Powstają spiralne linie lub rzędy kropek na jednym dużym lub na kilku mniejszych płaszczyznach. No tak, moje działanie ogranicza się do zawieszenia na sznurku odpowiednio przygotowanej farby. Ale dla mnie to, co powstaje w tym działaniu, to dopiero pierwsza cześć tworzenia obrazu.

Kiedy wyschnie warstwa farby, której pozwoliłam swobodnie „pobujać się”, zaczynam wypełniać powstałe przestrzenie. Podobnie jak przy tworzeniu monotypii zaczynam analizować, przyglądać się i decydować o ostatecznym wyglądzie obrazu. Kiedy zapraszam na moje  warsztaty, podkreślam, że nie potrzeba zdolności plastycznych żeby wziąć w nich udział. I to jest najlepszy przykład. Na moich warsztatach istotą rzeczy jest sam proces tworzenia, uspokajający widok spływającej farby, hipnotyzujący ruch wahadła.

Podczas tworzenia można zapomnieć o codziennych sprawach, zrelaksować się przy tworzeniu swojego obrazu. Już nie mogę się doczekać tego ciepłego czasu w ogrodzie ze sztalugami i farbami! Ale jeszcze trochę cierpliwości - dlatego zapraszam na wiosenne warsztaty z rzeźbą - wielkanocne baranki będziemy tworzyć w Tarnowie, w mojej prywatnej pracowni! 
Potrzebna tylko kostka masła i dobry humor - resztą zajmę się ja. Datę uzgodnimy po zebraniu się grupy. Zapraszam do zapisywania się w komentarzach lub mailowo.

Wszystkich zainteresowanych moimi zajęciami proszę o kontakt mailowy

monotypiadb@gmail.com

Fot.: przykłady zastosowania wahadła z farbą, Pinterest.com

Czytaj więcej »

Kot jaki jest

18 lutego jest Dzień Kota, wiedzieliście? A zastanawialiście się skąd wzięły się koty i różne skojarzenia związane z nimi? Koty zostały udomowione w Egipcie około trzech tysięcy lat temu. Prawdopodobnie pierwszym udomowionym kotem był kot nubijski. Jako, że Egipt miał wysoko rozwinięte rolnictwo i produkował znaczne ilości zboża, zbiory padały łupem szkodników znanych i dzisiaj. Koty okazały się sprzymierzeńcami ludzi w walce z nimi i dzięki temu zyskały specjalne względy u ludzi. Około 1157 roku p.n.e. rozpoczął się kult kota - Egipcjanie przypisywali kotom boskie cechy. Zwiedzając egipskie zabytki możemy zobaczyć boginię Bastet przedstawioną jako kotkę lub kobietę z głową kota. Była opiekunką domu, boginią szczęścia, radości, płodności i potomstwa. Charakterystyczny makijaż oczu Egipcjan miał ich oczy upodobnić do oczu kota nubijskiego.

Tyle historii. Prywatnie nie przepadam za kotami, chociaż kiedyś jeden mieszkał ze mną i jego mruczenie bywało bardzo uspokajające. Nie lubię też myszy i jakoś moje życzliwe nastawienie do wszystkich żywych istot nie kłóci się z myślą, że koty te myszy łapią (i zabijają).

Ale chciałam Was dzisiaj zachęcić do dyskusji - jak to dzisiaj jest z tymi kotami. Koty, kotki, kociaczki, kocórki… Zaczęliśmy je udomawiać kiedy okazały się sprzymierzeńcami w walce ze szkodnikami. Często mieszkają w wygodnych domach, mają pod dostatkiem smakołyków, kupujemy im zabawki, czasem zbieramy na wystawy, chwalimy się ich zdjęciami. Bardzo często są bohaterami bajek, powieści czy obrazów. Ale kiedy, z różnych powodów, nie mają swoich opiekunów, zaczynają mieszkać i rozmnażać się w piwnicach, na strychach - zaczyna się problem. Denerwujemy się, że znaczą teren intensywnym zapachem, że roznoszą insekty, a może i jakieś choroby. Złościmy się na różnych „dokarmiaczy”, protestujemy i żądamy rozwiązania problemu, który sami stworzyliśmy. A może trzeba trochę więcej odpowiedzialności za to, co się oswoiło?

Niedługo znowu będzie słychać kocie amory, będą w amoku szwendać się po drogach. Pomyślcie wtedy o egipskich kotach mieszkających w świątyniach. Może nie będą wtedy takie denerwujące.

Wszystkich zainteresowanych moimi zajęciami proszę o kontakt mailowy

monotypiadb@gmail.com

Czytaj więcej »

Bajka o czasie

Zdradzę dziś kilka tajemnic, czyli trochę bloga od kuchni. 
Ale najpierw kilka słów refleksji o mijającym czasie. Czasem dłuży się nam każda minuta, a czasem nie wiemy kiedy minęła godzina czy dwie. Czy zastanawiacie się czasem jak to jest z tym czasem? Myślę obrazami, a więc na słowo „czas” pojawia się w mojej głowie obraz Salvadora Dali - „Trwałość pamięci”. I nie będę nikogo zanudzać analizą obrazu, również dlatego, że dostępnych tekstów na ten temat jest bardzo dużo. Ale mam dziś trochę filozoficzny nastrój i jakoś „czas”, a właściwie jego rytm, zaprząta dziś moją głowę. 

Kiedy zaczynam pisać kolejny tekst zaglądam na stronę bloga. Mam nawet specjalny zeszycik w którym notuję sobie poprzednie tematy. I tak sobie czytam, co tam obiecałam w poprzednich tekstach i wychodzi na to, że już powinnam pisać o najbliższych warsztatach! Podać czas i miejsce kolejnych spotkań Plenerowej Akademii Sztuki. Zaproponować tematy, napisać o tym co będziemy robić i podać ceny. A przecież dopiero nie tak dawno zaczęłam w ogóle planować co i jak będzie działo się na moich warsztatach! Pod wpływem kolejnej rozmowy o pisaniu bloga (niewielkiej pomocy Asi w postaci słów „to dlaczego nie piszesz?!"), zaczęłam ujawniać moje zamiary i myśli. Zorganizowałam Plenerową Akademię Sztuki, zaprosiłam na pierwsze warsztaty. A tu proszę! Kolejny - 61 tekst, kolejny sezon warsztatów, kolejne pomysły, projekty w mojej głowie. Stąd to dzisiejsze filozoficzne rozważanie o czasie. 

Popatrzcie, pomyślcie jak to jest - kiedy czekamy na ważną wiadomość, czas może dłużyć się niemiłosiernie. A kiedy jesteśmy w miłym towarzystwie, pięknych okolicznościach przyrody, czas mija zupełnie niepostrzeżenie. A przecież obiektywnie czas to czas, minuta to 60 sekund, godzina to 60 minut itd. Nie wspomnę już o różnych ważnych terminach, sprawach, które zwykle zostawiamy na potem. A potem jest deadline i ból głowy (albo innej części ciała jeśli np. zawalimy egzamin, terminowe oddanie ważnych dokumentów lub coś w tym stylu). 

Dla mnie pisanie teksów na bloga to właśnie ten miły czas w dobrym towarzystwie. Kiedy czytacie moje teksty, ja już zwykle piszę kolejny. W styczniu planuję warsztaty na lipiec. Czas ma dla mnie różne wymiary. Trochę jak na obrazie Dalego - jedne zegary są bardziej, inne mniej zdeformowane, rozlane po obrazie (rozpływające się), ale zawsze jest ten jeden zegar, który trzyma mnie w „tu i teraz”. Mam różne codzienne obowiązki, sprawy do załatwienia i pilne dokumenty. Mam też czas na nic nie robienie i na robienie bardzo ważnych rzeczy - np. na malowanie i tworzenie - wtedy zegary rozpływają się i czas trochę przestaje istnieć. 

Czytaj więcej »

Karnawał

Znalazłam dzisiaj dość szczególny obraz. Szczególny, bo jak wiele obrazów w sztuce nowoczesnej nie jest jednoznaczny w odbiorze. Artysta, co prawda, zatytułował go dając nam wskazówkę czym się inspirował przy tworzeniu - ale nie jest to takie oczywiste kiedy patrzymy na obraz.

Dzieło, które jest bohaterem dzisiejszego wpisu to „Karnawał Arlekina” Joana Miro. Obraz przedstawia wnętrze (prawdopodobnie) mieszkania artysty z widokiem na wierzę Eiffla z okna. Z kształtów i plam obrazu możemy rozpoznać postacie i przedmioty, a z ich położenia na obrazie i wzajemnych relacji, rozpoznajemy tytułowy karnawałowy bal. Obraz jest kwintesencją surrealizmu, a autor zaliczany jest do jednego z twórców nurtu surrealistycznego.

Kiedy przyglądam się temu obrazowi myślę o różnych podobnych do balu sytuacjach. Jakieś przyjęcia, zabawy, bale nawet jeśli zaczynają się od sformalizowanych form, często mają jakiś określony scenariusz, w pewnym momencie przypominają to, co namalował Miro. W przestrzeni mieszają się postaci, przedmioty, dźwięki i kolory. Pierwsze spojrzenie na obraz daje wrażenie chaosu. Dopiero chwila skupienia się na poszczególnych elementach pozwala nam dostrzec logikę i sens kompozycji. Jak każdy bal ten też miał swoją dynamikę, pewnie na początku wszyscy zbierali się w pomieszczeniu, wymieniali uśmiechy i ukłony. Być może na zaproszeniach napisano jakie będą atrakcje, niespodzianki. Aż wreszcie zaczęła grać muzyka, dekoracje zaczęły falować w rytm tańczących ludzi, impreza zaczęła się rozkręcać, atmosfera robiła się swobodna i coraz mniej oficjalna. Czy coś Wam to przypomina?

Ja pokuszę się o porównanie do naszego życia, codziennych aktywności - na wiele spraw mamy określony scenariusz, plan. Dom, praca, rodzina - to są jakieś określone obrazy w naszej głowie. Ale w miarę upływu czasu mieszają nam się rzeczy ważne i błahe. Różne „zakłócacze” wytrącają nas z rytmu, pojawiają się postacie i rzeczy wprowadzające chaos do naszej życiowej przestrzeni. Scenariusz musi ulec zmianie pod wpływem różnych zewnętrznych i wewnętrznych elementów. Tak jak na balu, w życiu również, nie zawsze tańczymy z wymarzonym partnerem, czasem gubimy rytm, a czasem ten wyczekiwany bal psuje nam nagły ból głowy. Czasem pozwalamy się porwać w wir zdarzeń, a czasem chcemy uciec od zgiełku i tłumu. Macie tak?

Fot.: posters.pl

Czytaj więcej »